bhyalor

ในปางก่อนเต่ายักษ์ตัวหนึ่งได้ช่วยชาวประมงจมน้ำ แต่ถว่า

...

เหตุใดพวกท่านจึงจับข้าพเจ้า ทั้งที่ข้าพเจ้าช่วยพวกท่าน

...

ชาวประมงจับเต่ายักษ์ฆ่าเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน ๙๙๙ ชีวิต แต่มีเพียง ๑ ชีวิตที่ไม่ยอมทาน

 

เจ้าทำไมไม่ยอมกินเล่า

...

ข้าสงสารมันจ๊ะพ่อ ข้ากินไม่ลง

 

 

กาลเจียรหมุนเปลี่ยนเวียนไป

 

ท่านอาจารย์ ถ้าทำอย่างนั้นแล้วข้าพเจ้าจะสำเร็จอย่างนั้นรึ

 

เขาได้นิ้วทั้ง ๙๙๙ มาแล้ว ขาดอีกหนึ่งนิ้ว ก็จะครบพัน

...

นั่นแม่ข้านี่หน่า ข้าควรจะทำรึไหม

...

เหมือนมีแสงมาต้องตาของเขา

...

เอ๋นั่น สมณะนี่หน่า เอาเขาคนนั้นนั่นแหละ

 

เขาได้วิ่งตามสมณะจนเหนื่อย

...

หยุดก่อนท่านสมณะ

...

เราหยุดแล้วแต่ท่านยังไม่หยุด

 

ท่านผู้นั้นหยุดแล้ว แต่เขายังตามหาอยู่

 

มาบัดนี้ไม่มีผู้ร้อยมาลัยนิ้วมืออีกแล้ว เพราะท่านได้หยุดตามท่านสมณะ

 

ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต
นาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวิตา โวโรเปตา
เตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ ฯ

ดูก่อน น้องหญิง ตั้งแต่เราเกิดโดยชาติอริยะ
ไม่รู้จักแกล้ง ปลงสัตว์มีชีวิตจากชีวิต
ด้วยคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดี จงมีแก่ท่าน
ขอความสวัสดี จงมีแก่ครรภ์ของท่าน ฯ

 

 

 

ครั้งหนึ่งในสมัยเมื่อนานมาแล้ว

วานิชหนุ่มได้กำทราย แล้วขอตามแค้นวานิชหนุ่มอีกคน

 

...

ชาติภพนับไม่ถ้วน วานิชหนุ่มผู้กำเม็ดทรายได้กระทำความดีไว้ก็มาก เกิดในตระกูลที่สูงก็หลายครั้ง

...

หากแต่เมื่อเกิดเจอวานิชหนุ่มอีกคนเมื่อไร เหตุใดเขาจึงต้องล่วงไปจากความดีหนอ

...

จนเมื่อชาติที่ชายหนุ่มอีกคนได้สำเร็จเป็นพระผู้มีมหากรุณา วานิชหนุ่มคนนั้นสำนึกได้

...

เขากล่าวคำขอขมา และถวายกระดูกคางเป็นพุทธบูชา

...

หลังจากใช้ผลของกรรมชั่วแล้ว ในอนาคตกาล เขาจะได้เกิดเป็นพระผู้กรุณารองจากพระผู้มีมหากรุณา

 

ตอนนี้ก็มีเรื่องซ้ำรอยวานิชหนุ่มสองคนนั้น เขาคนนั้นจะรอให้ถึงตอนนั้น หรือวางมันลงให้จบแค่ชาตินี้ ก็ยากที่ผู้เขียนจะคาดเดาได้

 

ขอยกตัวอย่างพระโพธิสัตว์ท่านก็แล้วกัน

 

ทำเหมือนบ้าบิ่นแต่ก็มีเหตุผลรองรับ พระโพธิสัตว์มานพหนุ่มแบกมารดาที่เรือแตกข้ามมหาสมุทร พระโพธิสัตว์ลิงเอาตัวรับลูกศรแทนมารดา

...

โดยธรรมดาแล้วหาก ท่านๆจักลองว่ายน้ำข้ามมหาสมุทร หรือจักโดดรับลูกกระสุนเล่นก็ตามที สิ่งเหล่านั้นไม่ก็ไม่ได้เพิ่มบารมีของท่านเลย เพราะไม่เป็นไปโดยธรรม

...

พระโพธิสัตว์มานพหนุ่มอาจจะหมดแรง หรือกำลังอาจจะพามารดาข้ามไม่ถึงฝั่ง หรือพระโพธิสัตว์ลิงทั้งที่สามารถพาน้องหนีไปได้ แต่พระโพธิสัตว์ที่กล่าวมาไม่ได้หนีไปไหน ท่านช่วยมารดาท่านทั้งที่กำลังของท่านจะพอหรือไม่ก็ตาม แต่เพื่อช่วยชีวิตมารดาแล้วท่านแลกถึงชีวิต

 

การช่วยชีวิตมารดา ไม่ต้องไปคำนึงในกำลังแห่งตน ไม่ว่ากำลังตนจะพอหรือไม่ ก็เป็นไปตามกำลังโดยธรรม เพราะพระคุณแม่สูงกว่าชีวิตตน

 

.

.
.

แล้วอย่างน้อย พวกเราจะบอกรักแม่แล้วได้หรือยัง?